کتاب کیمچی و کالاماری

معرفی کتاب کیمچی و کالاماری

کتاب کیمچی و کالاماری اثری از رز کنت در ژانر ادبیات نوجوان است. این اثر زیبا و پراحساس ماجرای زندگی نوجوانی به نام جوزف را روایت می‌کند که توسط یک خانواده به سرپرستی گرفته شده است. او در حال حاضر خود را با یک پرسش هویتی مسئله‌ساز می‌یابد. چراکه توسط یکی از معلمان‌اش در مدرسه این مأموریت را یافته که در مورد اجداد و افراد کهن بنویسد و این موقعیت تبدیل به یک بحران هویتی می‌شود چون جوزف نمی‌داند اجدادش در زندگی چه کسانی هستند. گفتنی‌ست این اثر در سال 2010 عنوان نامزدی جایزه کتاب خوانندگان جوان ربکا کودیل را از آن خود کرد.

درباره‌ی کتاب کیمچی و کالاماری

کتاب کیمچی و کالاماری (Kimchi & Calamari) اثری سرشار از احساسات عمیق انسانی‌ست که توسط رز کنت (Rose Kent)، نویسنده‌ی تحسین‌شده‌ی آمریکایی، به نگارش درآمده است. این رمان زیبا به شما می‌گوید که یک نوجوان متفاوت و متمایز چگونه ممکن است در زندگی‌اش و درون فضاهای اجتماعی که در آن‌ها زیست می‌کند، دچار بحران‌های هویتی و درونی شود. جوزف یک پسر نوجوان است که تصور می‌کند هیچ اصل و نسبی ندارد و این خصیصه‌ی زیستی به مرور او را از درون متلاشی می‌کند. به باور او در دنیا هیچ‌چیز وحشتناک‌تر و دشوارتر از این نیست که بدانی توسط اشخاصی به سرپرستی پذیرفته شده‌ای؛ حتی اگر خانواده‌ی جدیدت، تو را دوست داشته باشند! او می‌داند که با سایر دوستانش تفاوت دارد. جورف معتقد است که هرچقدر هم خانواده‌ی جدیدش انسان‌های خوش قلبی باشد، باز هم نمی‌تواند از این واقعیت که او هویتی اصیل ندارد و یک یتیم جدامانده است فرار کند. پس وقتی در مدرسه با یک تکلیف تازه مواجه می‌شود، تمام احساساتی که باعث می‌شوند از درون و به لحاظ هویتی حسِ ناکافی بودن بکند، به او حمله‌ور می‌شوند و ذهنش را متشنج می‌کنند.

او به درخواستِ یکی از معمان خود در مدرسه باید در مورد «اجداد کهن و خانواده‌ی خود» بنویسد و وقتی با این مفهوم مواجه می‌شود نمی‌داند چکار کند! جوزف هیچ اطلاعاتی از گذشتگتن خود ندارد و حتی در این دنیا کسی را نمی‌شناسد که با او ارتباط خونی داشته باشد! او (از دید خودش) یک نوجوانِ جدامانده است و در خانه‌ی خانواده‌ای که او را به فرزندی پذیرفته‌اند زندگی می‌کند؛ با این شرایط چگونه می‌تواند درباره‌ی مفهومی انشاء بنویسد که حتی در زندگی‌ فردی‌اش نمی‌تواند آن را تعریف کند؟ او در چنین موقعیتی خود را بی‌هویت می‌یابد و احساس می‌کند ارزش فردی و اجتماعی بالایی ندارد. موضوع انشاء دلیلی می‌شود تا جوزف در یک افسردگی و غم عظیم و التیام‌ناپذیر فرو رود. حال چگونه قرار است بر این چالش بزرگ فائق آید و در آخر چه خواهد کرد؟ رز کنت با یک روایت‌گری ویژه و خواندنی که قادر است بر قلب مخاطبان دست بگذارد و احساسات آنان را جریحه‌دار کند، داستان جوزف را با تمام چالش‌ها و پیچش‌هایش تعریف می‌کند.

این رمان با استفاده از کلمات و توصیفات شاعرانه می‌تواند توجه هر نوع مخاطبی را به خود جلب کند و نویسنده با مهارت خاصی از این خط داستانی به ظاهر ساده یک درام چندلایه می‌سازد. رز کنت به خوبی می‌داند با سوژه‌ی داستانش چه برخوردی داشته باشد و برای خلق شخصیت خود ایده‌های خلاقانه‌ای در ذهن دارد. با خواندن این رمان متوجه می‌شوید که جوزف به واسطه‌ی این مأموریت و تکلیف دشوار به چه دیدگاهی در زندگی خواهد رسید.

نکوداشت‌های کتاب کیمچی و کالاماری

• این کتاب برای مخاطبانی که [توسط خانواده‌ی دیگری] به سرپرستی گرفته شده‌اند اثر ویژه‌ای به‌شمار می‌رود. نگاهی که رز کنت به قالب‌ها و ساختارهای خانوادگی دارد مسئله‌ای جهانی است و از این نظر برای هر مخاطبی جذاب خواهد بود. (بوک‌لیست)
• رز کنت ما را به سفری به درون جهان چندوجهی و پیچیده‌ی فرزندخواندگی رهسپار می‌کند. (Kirkus Reviews)
• رز کنت کتاب محشری نوشته. اثری که جالب و در عین حال تأثیر‌گذار است. (مجله‌ی کتابخانه‌ی مدرسه)

کتاب کیمچی و کالاماری برای چه کسانی مناسب است؟

مخاطب اصلی این کتاب نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌ها و رمان‌های اجتماعی است. اما همه‌ی دوستداران کتاب‌های داستانی و رمان‌های خارجی از خواندن آن لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب کیمچی و کالاماری می‌خوانیم

بعد از تمام‌شدن برداشت محصول، مسابقه‌ی دویدن به یک عادت شبانه تبدیل شد. پدر سون همیشه به‌عنوان داور در پایان خط می‌ایستاد، هرچند هیچ‌یک از خواهرها و برادرهای سون به گَرد پایش هم نمی‌رسیدند. بعد از آن خانواده‌ی چانگ دور هم می‌نشستند و برنج و کیمچی می‌خوردند. کیمچی کلم طعم‌دارشده‌ی پرادویه است. به‌نظر می‌رسد که کُره‌ای‌ها همان‌قدر کیمچی می‌خورند که یک ایتالیایی پاستا می‌خورد. کیمچی از غذاهای اصلی کُره است. وقتی سون بزرگ‌تر شد، همه متوجه شدند که او چه‌قدر سریع می‌دود. پدرش به استعداد او پی برد و او را تشویق کرد تمرین کند که البته فداکاری بزرگی محسوب می‌شد، زیرا یک کمک بزرگ را برای کندن سیب‌ها از دست می‌داد. هرچه بیشتر پیش می‌رفتم، حس می‌کردم بیشتر در ذهن سون نفوذ می‌کنم. متوجه شدم چه‌قدر از این‌که ژاپن به کشورش تجاوز کرده‌ خشمگین بود. چه‌قدر برایش سخت بوده‌است که به نمایندگی از ژاپن در مسابقات دوومیدانی شرکت کرده‌است. کاری که ژاپن با کُره کرد، مثل کاری بود که نازی‌ها علیه یهودیان انجام دادند. آن‌ها می‌خواستند ریشه‌ی تمام کُره‌ای‌ها را از لباس تا سنتشان گرفته از دنیا برکنند.

سون نمی‌خواست لباس تیم ملی ژاپن را در مسابقات به‌تن کند یا پرچمشان را بالا ببرد، اما چه انتخاب دیگری داشت؟ او یا باید به نمایندگی ژاپن بازی می‌کرد یا برای همیشه رؤیای شرکت در مسابقات را از سر بیرون می‌کرد و سیب می‌چید. نوشتم که پدربزرگ سون کتانی‌ها و چاپ‌استیک‌هایش را در کیفش گذاشت و با فریاد «این بار برای کُره» وارد مسابقات برلین 1992 شد. با وجود این‌که برای اولین بار بود که سون تایگو را ترک می‌کرد، اما هرگز کُره‌ای بودن خود را فراموش نکرد. حتی در طول بازی‌های المپیک، زمانی که ژاپنی‌ها او را مجبور به استفاده از نام کیتی سون کردند، او با ترسیم پرچم کُره کنار امضایش به شیوه‌ی خودش اعتراض کرد. کتاب کتاب‌خانه پیروزی سون را بر سایر دوندگان دو ماراتن در برلین، از جمله یک دونده‌ی آرژانتینی پرطرفدار و مشهور به نام خوان زابالا شرح می‌دهد. آدولف هیتلر، که مردم او را پیشوا می‌نامیدند، به‌دنبال زابالا بود. احتمالاً به این دلیل که زابالا بیشتر از سون به او شباهت داشت، اما هیتلر نمی‌دانست که با یک کُره‌ای سریع و باهوش سروکار دارد.

فروشگاه آیهان بوک این کتاب را در اختیار شما علاقه مندان قرار داده است.