کتاب دارم می میرم ولی هوس دوکبوکی کرده ام

درباره‌ی کتاب دارم می میرم ولی هوس دوکبوکی کرده ام

بک سهی (Baek Sehee) نویسنده و بلاگر است. او مدیر شبکه‌های اجتماعی یکی از نشریات کره‌ی جنوبی بوده و در کارش موفق محسوب می‌شده. به طور کلی زندگی خوبی دارد و دوستانش از معاشرت با او لذت می‌برند. اما همه‌ی این‌ها فقط جنبه‌ی ظاهری هستند. سهی از نوعی افسردگی مداوم رنج می‌برد که سال‌هاست آزارش می‌دهد. مسأله‌ای که باعث شده زندگی دستخوش تغییر شود و فرصت‌های زیادی را از دست بدهد. او در کتاب می خواهم بمیرم اما دلم می خواهد دوکبوکی بخورم (I Want to Die but I Want to Eat Tteokbokki) همین مسأله را دست‌مایه قرار داده و کوشیده در مورد آن صحبت کند. افسردگی و اضطراب و دیگر اختلالات روان همگی موضوع‌هایی تابو محسوب می‌شوند که معمولاً کسی در مورد آن‌ها حرفی نمی‌زند. همین هم باعث شده بسیاری در مورد آن آگاهی نداشته باشند و ندانند چطور باید آن را درمان یا کنترل کنند. سهی اما این تفکر را رد می‌کند و خیلی ساده و صمیمانه درباره‌ی مشکلاتش می‌گوید. اینکه چطور شروع شد، چگونه او را تحت تأثیر قرار داد و از چه وقتی تصمیم گرفت که آن را حل کند!

بک سهی می‌گوید که از کودکی درون‌گرا و تا حدود بدبین بوده. اما در دوران دبیرستان بود که به ورطه‌ی افسردگی افتاد. اضطراب، احساس بد نسبت خود، انرژی کم و از همه بدتر تردید و شک نسبت به دیگران چنان در او رخنه کرد که دیگر نمی‌توانست زندگی عادی‌اش را پی بگیرد. با تمام این‌ها تلاش می‌کرد ظاهرش را آرام و خوب نشان دهد و به همه بگوید که مشکلی ندارد. اما مشکلاتش چنان حاد شد که نتوانست به دانشگاه برود و زندگی‌اش به‌طورکلی تغییر کرد. دیگر خوددرمانی و انکار فایده‌ای نداشت و نمی‌توانست تظاهر کند. درنهایت به روان‌پزشک مراجعه کرد تا با کمک او بتواند از این مرحله بگذرد. کتاب می خواهم بمیرم اما دلم می خواهد دوکبوکی بخورم، حاصل همین دوران است و جلسات درمانی او را تشریح می‌کند. سهی گفت‌وگوهای دونفره‌ی خود با روان‌پزشکش را بیان کرده و ازآنچه میانشان ردوبدل شده می‌گوید. او می‌کوشد خیلی صادقانه با این وضعیت برخورد کرده و تا حد ممکن خود را افشا کند. به این شکل مخاطب هم نسبت به او احساس همدلی پیدا می‌کند و او را می‌پذیرد. این شیوه باعث می‌شود خواننده به درون خود هم نگاهی بیندازد و سعی کند بدون انکار در پی حل مشکلاتش برآید.

افسردگی کیفیت‌های مختلف و نشانه‌ها و علائم متفاوتی دارد. خیلی از آدم‌هایی که ظاهر شاد و آرامی دارند، ممکن است از این بیماری در رنج باشند. بک سهی ازجمله همین افراد بود که علائم حادی نداشت ولی افسردگی‌اش مداوم و مقاوم بود. ممکن بود مدت‌ها طول بکشد و در این مدت او را غمگین و منزوی و بدبین نگه دارد. سهی می‌گوید در تمام مدت درگیری با افسردگی، بااینکه حالش بد بود ولی عاشق غذای خیابانی دوکبوکی بود و آن را با ولع می‌خورد. آیا این یک نشانه بود که زندگی هنوز ادامه دارد و می‌توان به گوشه‌ای از آن چنگ زد؟ همین موضوع منبع الهام او در نوشتن کتاب می‌خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم بود. اینکه چطور می‌توان این وضعیت را پذیرفت و با آن کنار آمد و هم‌زمان از زندگی هم لذت برد.

نکوداشت‌های کتاب دارم می میرم ولی هوس دوکبوکی کرده ام

• نگاهی آگاهی‌بخش و نو به آسیب‌پذیرترین لحظات زندگی آدمی. (Cosmopolitan)
• بِک سِهی با شوخی و رک‌گویی، برای خود و خوانندگان، لحظات تأثیرگذاری از همدلی خلق می‌کند. (بوک‌لیست)
• بی‌پرده… صمیمانه… مأموریت سهی برای عادی‌سازی گفت‌وگو در مورد بیماری‌های روان، تحسین‌برانگیز است. (پابلیشرز ویکلی)

کتاب دارم می میرم ولی هوس دوکبوکی کرده ام برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به همه‌ی علاقه‌مندان و دوستداران جستار و خاطره‌نگاری پیشنهاد می‌شود. اگر به دنبال کتابی در مورد افسردگی هستید، این اثر را مطالعه کنید.